Porady

I. PIELĘGNACJA

II. ZAKUP PSA


  • TRYMOWANIE

Co to jest trymowanie?
Trymowanie to zabieg pielęgnacyjny przeprowadzany tylko u psów szorstkowłosych, czyli u sznaucerów, jamników szorstkowłosych i większości terierów, w celu wypracowania właściwej dla rasy kondycji szaty. Prawidłowo pielęgnowana szata psów szorstkowłosych jest lśniąca, twarda w dotyku i prosta, pies wygląda efektownie i schludnie. Psy szorstkowłose maja dwa rodzaje włosów: podszerstek, który jest miękki i wełnisty oraz włosy okrywowe, które są ościste i grube. To właśnie martwe włosy ościste usuwamy podczas trymowania z cebulek włosowych. Odrastający włos jest lepszy gatunkowo i ma piękniejszą barwę. Zabieg jest bezbolesny, pod warunkiem, że trymowane włosy rzeczywiście są już martwe. Regularne wyczesywanie psa pomoże pozbyć nam się nadmiaru podszerstka, natomiast nie usunie włosów okrywowych.

Pierwsze trymowanie przeprowadzamy po ukończeniu wszystkich szczepień i w ciepłej porze roku. Termin pierwszego trymowania łatwo jest ocenić - obserwując: pies zaczyna mocno linieć i w mieszkaniu jest pełno jego włosów, albo pociągając za kosmyk najdłuższych włosów na grzbiecie psa. Jeśli przy pociąganiu za końce włosy łatwo wychodzą - czas umówić się na trymowanie.

Jak napisałam na początku - trymowanie ma pomóc osiągnąć właściwą jakość sierści. W zależności od gatunku sierści psów przyprowadzanych do trymowania praca nad uzyskaniem dobrej jakości włosa może trwać dłużej lub krócej - niektórym psom osięgnięcie pięknej, szorstkiej sierści zajmie pół roku, innym (szczególnie tym, które do tej pory były strzyżone) nawet rok. Trzeba też wiedzieć, że pies wytrymowany nie będzie miał tak gładkiej i krótkiej sierści jak pies ostrzyżony. Regularne trymowanie eliminuje linienie sierści.

Trymowanie jest jednak, mimo wszystkich zalet, rzadką formą pielęgnacji psów niewystawowych. A szkoda. Strzyżenie psów szorstkowłosych niszczy szatę - staje się ona matowa, miękka i wełnista, a co gorsze - martwe włosy okrywowe nie są usuwane z cebulek włosowych, co hamuje wymianę włosa. Odrasta podszerstek, który zaczyna dominować w strukturze szaty, eliminując jej pożądaną cechę, czy szorstkość.

Powrót do początku

  • NIE POPEŁNIJ BŁĘDU PRZY ZAKUPIE PSA

- nie kupuj psa młodszego niż 7-8 tyg.
- nie kupuj psa bez dokumentacji weterynaryjnej
- domagaj się dokładnych danych nt. żywienia psa przez hodowcę
- nie kupuj psa, który wygląda na chorego
- nie kupuj psa na bazarze, giełdzie - sprawdź skąd pochodzi

Piesek w wieku 7-8 tygodni, zaszczepiony i odrobaczony, wesoły, o bystrym spojrzeniu i lśniącej sierści - to ideał szczeniaka, ideał, który wyrośnie na naszego najlepszego przyjaciela.

Kupując psa młodszego, niezaszczepionego i nieodrobaczonego ryzykujesz. Taki szczeniak traci już odporność otrzymaną od mamy, niezaszczepiony i nieodrobaczony jest podatny na wszelkie zachorowania. Tym bardziej, że dołącza się działanie stresu wynikającego ze zmiany otoczenia, żywienia itp., działanie stresu polega na obniżeniu odporności. Ponadto szczeniak młodszy niż 8 tygodni nie zakończył jeszcze etapu socjalizacji z psami, istnieje więc ryzyko, że w przyszłości nie będzie znał reguł psiej etykiety. Tym bardziej, że przechodząc kwarantannę nie będzie miał styku z innymi psami.

Powrót do początku

  • SKĄD TRAFI DO NAS PRZYJACIEL?

Zanim do naszego domu wprowadzi się przyszły członek rodziny, musimy wybrać miejsce, z którego psa weźmiemy. To ważne, bo od warunków, w których się wychował, zależeć będzie jego przyszłe zachowanie. Najczęściej trafiają do nowych domów szczenięta w wieku 6-8 tygodni. Takie szczenięta mają za sobą już 2 fazy rozwoju spośród 7 wyodrębnionych przez psich behawiorystów. Dwie ważne fazy, czyli etap noworodka i etap socjalizacji z psami. W tym czasie piesek uczy się reakcji na bodźce i uczy się od mamy, rodzeństwa reguł psiej etykiety. My, jak nowi członkowie stada, musimy nauczyć psa życia z ludźmi (etap socjalizacji z człowiekiem), wyznaczyć hierarchię stada (etap ustalania miejsca w grupie) i przeprowadzić psa przez etap dojrzewania tak, aby dorosły nasz pupil był dla nas i otoczenia źródłem jedynie radości. Te ostatnie etapy kształtowania charakteru psa zależą od nas, jego właścicieli. Na pierwsze dwa etapy nie mamy wpływu, dlatego musimy starannie wybrać miejsce pochodzenia naszego pupila.

Hodowle: miejsca świadomego rozmnażania psów. Są różne. Podzieliłabym je na hodowle psów rasowych, czyli rodowodowych i pseudohodowle, tam rozmnaża się psy w typie rasy (np. w typie sznaucera). Hodowcy psów rodowodowych najczęściej zrzeszeni są w Związku Kynologicznym lub w Polskim Klubie Psa Rasowego. Można ich sprawdzić, tym bardziej, ze każdy miot w takich hodowlach ma swój przegląd, szczeniaki są tam sprawdzane pod kątem rasowości i zdrowia, warunków w których się wychowują, są znakowane i dostają świadectwo pochodzenia, czyli metrykę. Pseudohodowle rozmnażają psy, z których część może mieć udokumentowane pochodzenie (psy z rodowodem), ale szczeniaki wychodzące z takich hodowli nie maja świadectwa pochodzenia, nie możemy być na 100% pewni ich rasowości. Oddzielna sprawą są warunki, w których hodowcy trzymają matki i ich szczenięta. Niestety najczęściej jest tak, że dużo gorsze warunki zapewniają psom pseudohodowcy, nierzadko mający kilka miotów od różnych suk na raz. Nie jest to regułą, jak również, nie jest regułą to, że hodowcy zrzeszeni zapewniają szczeniakom tylko prawidłowe warunki. Dlatego zawsze trzeba sprawdzić hodowlę, zorientować się w jakich warunkach szczenięta są trzymane i jak są wychowywane, jak o nie dbają hodowcy.

Znajomi: najczęściej szczeniaki od znajomych to wynik niechcianego krycia lub krycia dla zdrowia. Często jest tak, że przyszli właściciele maja pieczę nad szczeniakami od pierwszych dni ich życia i maja stałą kontrole nad procesem wychowawczym.

Schronisko: wybieramy przyjaciela wśród wielkiej ilości psich bied, chcących podzielić się swoja miłością, ale najczęściej już skrzywdzonych. Ich losy są różne, zmiany w psychice różnego stopnia, takie psiaki wymagają od nas wiele pracy, ale są najwdzięczniejszymi zwierzętami na świecie. Szczenięta może najłatwiej doprowadzić do dobrego stanu psychicznego, o ile nie zostały już głęboko skrzywdzone. Nowi właściciele tych psów będą potrzebowali wiele samozaparcia, wiele cierpliwości, ale ich dobro nigdy nie zostanie im zapomniane.

Powrót do początku


  • KILKA RAD DLA MYŚLĄCYCH O PSIE

Pies najlepszym przyjacielem człowieka. Niejeden z nas już się o tym przekonał, wiele osób chce zdobyć takiego niezawodnego przyjaciela. To popularne stwierdzenie, to tylko część prawdy o relacji człowiek - pies. Znacznie ważniejsze jest to, że nasz najlepszy przyjaciel zależy całkowicie od nas, że zaraz za przyjaźnią z psem, leży odpowiedzialność za niego. Dlatego, zanim staniesz się najlepszym przyjacielem psa, przemyśl kilka spraw.

Psy, w zależności od wielkości i rasy, żyją nawet do kilkunastu lat (najstarszym psem z udokumentowaną data urodzenia i zgonu był Bluey, pasterski pies z Australii, który żył 29 lat i 6 miesięcy). Czy jesteś w stanie poświęcić się swojemu psu przez kilkanaście lat jego życia? Przez te kilka naście lat będzie wymagał od Ciebie troski i zaangażowania.

Pies, jak dziecko, to koszty. Koszty będące wynikiem nie tylko żywienia psa, jego szkolenia, zabawek i opieki weterynaryjnej, groomerskiej, czasem także konieczności pozostawienia go w hotelu lub wyjazdu z psem na wakacje., ale także z niszczącego działania szczeniaka na sprzęty, podłogi i elementy garderoby, ale materialnej odpowiedzialności za nie akceptowane zachowania psa źle wychowanego lub agresywnego.

Pies to nie zabawka samonakręcająca się, ale żywa istota wymagająca naszej ciągłej uwagi. Czy starczy Ci sił na spacery, które nie tylko mają "załatwić" sprawy fizjologiczne, ale także rozwijać poprzez szkolenie i zabawy. To ciągła praca z psem i nad psem. Nie tylko nad szczeniakiem, który musi nauczyć się zachowania w domu, załatwiania się na dworze, ale także z psem już starszym, który musi na spacerze rozładować swoją energię.

Pies to koniec porządku w mieszkaniu. Szczeniak dopiero dzięki Tobie nauczy się higieny. Każdy pies wnosi do domu ze spaceru piach, czasem w sierść zaplącze mu się trawa lub patyk, a niektóre psy uwielbiają naturalne perfumy typu padlina czy odchody innych psów. Psy chorują - zdarza im się załatwienie się w domu, czy wymioty. Psy linieją - sierść krótka może i mało widoczna na meblach i dywanach, ale ciężka do usunięcia, sierść długą znajdziecie wszędzie i tez niełatwo ją usunąć. A co, jeśli psu zdarzy się złapać na spacerze dodatkowych pasażerów (pchły, kleszcze)?

Pies, nasz wymarzony przyjaciel, może okazać się dla nas źródłem choroby. Coraz powszechniejsze są alergie na psi naskórek i sierść. Przy braku higieny można od chorego psa zarazić się robakami jelitowymi lub pchłami.

To tylko nieliczne kwestie, z których odpowiedzialny właściciel powinien zdawać sobie sprawę. Poważnie się zastanowić zanim sprawi sobie psa, który da mu:
bezgraniczną miłość
bezwarunkowe zaufanie
bezpłatną psychoterapię
bezpłatną fizjoterapię

Powrót do początku